A very successful Ottawa Premiere this weekend. (Dec 5th, 09)

Hello all,

We had a very successful Ottawa Premiere this weekend. We had two shows and both of them had reasonably good crowd. Overall response to the movie was overwhelmingly positive. Ottawa audience seemed very impressed with 1999 and they really made us feel that we did something special.

On behalf of our team, we sincerely want to thank every organization for helping us with the Ottawa Premiere. Without their support, we couldn’t have done such successful show.We also want to thank all our friends who helped us with distributing tickets, putting up posters, standing at the doors and everything else they did for this event to make it a success. We also want to thank everyone who helped us sell the tickets and helped us promote this event. Last but not least we want to thank all those people who came out to watch 1999 and gave us great feedback.

We also want to announce that we will be having another show in Ottawa. Due to the overwhelming responses and request we received, we have decided to do one more show in Ottawa for those who couldn’t make it. We are working to book the theater. Once we have confirmed the booking for the theater, we will send out the note to everyone about the date and time. We are looking to do this show 1st or 2nd weekend in January. Please inform your friends in Ottawa about this.

Thank you for your time and attention,
1999 Team

தங்கத்தீபம் (26/11/2009 - 02/12/2009)

ஒருவர் : ஸ்காபரோவில என்ன பிரச்சனையாம்? எங்கட சனங்கள் சுடுபட்டு யாரோமூண்டு பேர் செத்தினமாம்? அதுக்கு முதல் நாளும் தமிழ் பெடியன் ஒருத்தன் சுடுபட்டுசெத்ததாம்? இதுக்கும் அதுக்கும் ஏதும் தொடர்பு இருக்குமோ? உமக்கு செத்ததிலயாரும் தெரிஞ்ச ஆக்கள் இருக்கினமோ?

மற்றவர் : அதையேன் பேசுவான், எங்கட தமிழ் நாயளால வெளியில தமிழன் எண்டுசொல்லி தலைகாட்ட முடியாம இனி முக்காடுதான் போட்டு கொண்டு திரிய வேணும்போல இருக்கு. குமார் எண்டொரு காவாலி தன்ற தம்பியோட இன்னும் சிலவங்கோலயள சேர்த்து கூட்டமாக திரிஞ்சு சண்டித்தனம் விட்டு சுட்டு வெட்டிக்கொண்டுதிரியிறதுதான் பொழுது போக்காம். அந்த கூட்டத்துக்குள்ள அன்பு எண்டு ஒருகடப்புலி, தாயும் அவனுக்கு இல்ல, தகப்பனோடதான் இருக்கிறவனாம். தகப்பனும்,பாவம் அவன், ஒரு மகன் அதுவும் தாயையும்பறிகுடுத்து தனிச்சு போனான் எண்டு செல்லம் குடுத்துபழுதாக்கி வளத்துவிட, தேப்பன்ற சொல்லையும்கேக்காம ஊரெல்லாம் தறுதலையா திரிஞ்சவனாம்.அகிலன் எண்டொரு நல்ல பிள்ளையாம், தாய்தேப்பனை முந்தியே ஊரில ஆமி சுட்டு செத்ததாம்,வயது போன தாத்தா கிழவனோடதான் இங்கஇருக்கிறதாம், கெட்டிகாற பெடியனாம், வாட்டலூவிலபடிச்சுக்கொண்டு நேரம் கிடைக்கேக்க தன்ற நல்லபிறன்சோட சேர்ந்து ஊரில உள்ள அனாதைபிள்ளையழுக்கு காசு சேர்த்து கொண்டு தானும் தன்ரபாடுமா இருக்கிற அந்தப்பெடியனையும் பிறன்சையும்யாரோ ஒரு பெட்டை பிரச்சனையில அன்பு சுட்டுகொண்டுட்டானாம். இவ்வளத்திற்கும் அந்த பெட்டைதான்டபுள்கேம் விளையாடி இருக்குது எண்டும் கதைக்கினம்.1999 திரைப்படத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள கதை ஒருஉண்மை சம்பவமாக இருந்து இருக்குமானால் அதுபற்றிய உண்மைகளை நடந்தது என்ன என்றுமுழுவதும் அறியாமல் நுனிப்புல் மட்டும் மேய்ந்த சிலர்சந்தித்தால் அவர்களில் இருவர்களது சம்பாசனைஉரையாடல் எப்படி இருந்து இருக்கும் என்ற பரம்ஜியின்கற்பனையில் எழுதப்பட்டதே முதலில் நீங்கள்வாசித்தது. சொல்லப்பட்டது கற்பனை உரையாடலாகஇருந்தபோதும் இப்படி பல உண்மையான சம்பாசனைகள் ஈழத்தமிழர்களிடையே சில காலங்களுக்கு முன்இந்த மண்ணில் அடிக்கடி நடைபெற்றதனையும் நாம்இன்னமும் மறக்கவில்லை.

1999, மேற்குலக நாடுகளில் வாழுகின்ற இளைய தலைமுறையினருக்கு இடையே இருக்கும் பிரச்சனைகளையும் அவற்றிற்கானகாரணங்களையும் எடுத்து சொல்லி, அவற்றை எப்படி தீர்க்கலாம் என்பதனை விடவும்அப்பிரச்சனைகளை வரவிடாமல் எப்படி தடுக்கலாம் என்பதற்கான பதிலையும் அதில்சொல்லி இருந்தமை பாராட்ட தக்கது. திரைக்கதையில் சொல்லப்பட்டுள்ள அத்தனைகதாபாத்திரங்களும் 1999 திரைப்படம் ஆரம்பித்து முடியும் வரை வெகு இயல்பாகநகர்வதற்கு திடமான வலு சேர்த்து இருக்கின்றன. ஈழமண்ணுக்கான விடுதலைப்போராட்ட விளைவுகளால் அக்காலங்களில் மேற்குலக நாடுகளுக்கு குடிபெயர்ந்ததமிழ் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை சோதித்த தனிமையும் வறுமையும் கொடுக்கும்விரக்திகள் இப்படியாக அவர்களின் மனங்களில் வக்கிர புத்திகளையும் வன்மஎண்ணங்களையும் தூண்டி விட்டது சகஜமே. அவ்விளைஞர்கள் ஈழ மண்ணில் பிறந்துவளர்ந்த காலங்களில் சந்தித்ததெல்லாம் இலகுவாக ஒன்றை சாதிப்பதற்க்குசுலபமான வழி ஆயுதங்களை தூக்குவதும் வேண்டாதவர் மண்டையில் போடுவதும்என்பதாக அவர்களது தமிழ் ஈழ விடுதலைப்போராட்ட கதாநாயகர்கள் புகட்டியபாடங்கள்தாம் என்பதுடன், பால பருவங்களில் சுற்று சூழல்களில் அவர்கள் சந்தித்துவளர்ந்ததெல்லாம் வன்முறையும் கொடுமைகளும் அவலங்களுமே என இருக்கும்போது அவர்களிடம் இருந்து மனிதம் நிறைந்த நல்ல நடத்தைகள் எதனையும் நாம்எதிர்பார்த்து விட முடியாதுதான். அதற்காக அவற்றை பரம்ஜி நியாயப்படுத்துகிறான்என்பதை விடவும் உண்மைகளை ஆராய்ந்து உணர்ந்து யதார்த்தங்களை ஏற்றுகொள்வதுதான் மனப்பக்குவத்துடன் மனிதத்திற்கு நாம் கொடுக்கும் மதிப்பாகும்.வருமுன் காப்போராக பிரச்சனைகளை எமது பிள்ளைகளிடையே வரவிடாமல் தடுக்கவல்ல அருமருந்து பெற்றோர்களாகிய எமக்கு இயற்கை கொடுத்திருக்கும்கல்நெஞ்சையும் கரைக்கவல்ல கண்ணீர்தான், அதாவது மனித இனத்தை மேன்மைபடுத்தும் அன்பு பாசம் நேசங்கள் தாம் என்பதனை இத்திரைப்பட கதையில், காலம்தாழ்த்தி தனது தவறுகளை உணர்ந்ததும், தான் பெற்ற பிள்ளையிடமே மன்னிப்பைகோரும் கதாநாயகனின் தந்தை பாத்திரம் மூலமும், திரைக்கதையின் வில்லனாகசித்திரிக்கப்பட்டு இருந்தாலும் தனது தம்பியின் மீது உயிரையே வைத்து நெஞ்சில்ஈரம் கொண்டு வாழும் குமார் தனது தம்பியாருடன் மனம் விட்டு பேசும் இடத்திலும்இந்த மண்ணில் வயதில் சிறியவர்கள் ஆனாலும் அவர்களுடன் விடயங்களைசினேகபூர்வமாக மனம்விட்டு பேசுவதன் மூலம் அவர்களை எம்வழி கொண்டு வரலாம்என்பதனை மிகச்சிறப்பாக திரைப்படத்தை பார்ப்பவர்கள் மனங்களில் ஆளமாகபதியும் வண்ணம் எடுத்து சொல்லுகிறது 1999.

அன்பு, அவனுக்கு தந்தை மட்டும் உண்டு தாயை ஈழப்போராட்டத்தில் இழந்தவன்.வழக்கமான ஈழத்திருநாட்டின் அனைத்து தமிழ் பெற்றோர்களின் மனத்தன்மைகளைகொண்டிருக்கும் தந்தை. அதாவது பிள்ளைகள் தாய் தகப்பனின் சொற்களுக்குபயந்து கட்டுப்படவேண்டும். பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளுக்காக செய்யும்தியாகங்களையும் கடினமாக உழைத்து பாடுபடுவதையும் அவர்களாகவே உணர்ந்துநல்ல பிள்ளைகளாக படித்து முன்னேற வேண்டும். படித்து முடித்த பிள்ளைகள்வாழ்க்கையை பெற்றோர்களின் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ற வகையில் மட்டும் அமைத்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு. முரண்டினால் கையை காலை நீட்டிபடியப்பண்ணிவிடலாம் என்ற நப்பாசை. தந்தையின் அதட்டல்களுக்கு பழக்கப்பட்டுஎல்லா வற்றையும் தனது மனத்துக்குள் வைத்து புழுங்கும் அன்பு தனதுஉணர்வுகளுக்கு வடிகால் அமைக்க நல்லவனாக நன்றி உள்ளவனாக அவன் இருந்தபோதும் வன்ம உணர்வுகளால் தூண்டப்பட்டு சேரக்கூடாத கூட்டத்துடன் சேர்த்தி.

அகிலன் தனது தாய் தந்தையை ஈழ மண்ணின் வன்முறைகளுக்கு பலிகொடுத்தவன். ஆனாலும் தனது தாத்தாவுடன் மாத்திரமல்லாமல் எவருடனும் மற்றவர்உணர்வுகளை மதித்து மனம் விட்டு பேசும் தன்மை உடயவன். வன்மஎண்ணங்களுக்கு மனத்தில் இடம் கொடாமல் எல்லேரரையும் நேசிக்க தெரிந்தவன்.தன்னைப்போல் விடுதலைப்போரில் அனாதைகள் ஆக்கப்பட்டவர்களுக்காக இரங்கும்சுபாவம் கொண்டவன். இந்த இருவரும் எப்படி தேவையற்ற வகைகளில்மற்றவர்களின் நடத்தைகளினால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதனை வெகுநேர்த்தியாக சொல்லி இருக்கின்றார் இயக்குனர். எப்படிகுமார் எனும் ஒருவன் வன்முறைக்குள் இழுத்துசெல்லப்படுகிறான் என்பதையும், போக்கிடமற்று வாழும்மற்றும் பல இளைஞர்கள் நேரங்களை அர்த்தமுள்ளவையாக ஆக்குவதற்கு வேறு வழிகளின்றி இவ்வாறானகுழுக்களுக்குள் இடறுப்பட்டு சின்னா பின்னப்படவேண்டி வருவதையும் பார்ப்பவர்கள் மனங்களில்பதியவைக்கும் வகையில் 1999 தயாரிப்பில் ஈடுபட்டஅனைவரும் உழைத்து இருக்கின்றனர். தாய்மை எனும்புனித்ததை மனித வாழ்வுக்கு தரும் வலுவானபெண்களின் கதா பாத்திரங்களுக்கு இத்திரைப்படத்தில்இடமில்லாது இருப்பது பெண்களற்ற உலகம் ஒருவறண்ட பாலை வனத்திற்கு ஒப்பானது அதன்காரணமாகவே இத்திரைப்படத்தின் கதாபாத்திரங்களில்பெண்களும் அவை தரும் தாய்மையின் மென்மையானஅன்பு ஸ்பரிசங்களின் அரவணைப்பு இல்லாமையால்வக்கிரம் நிறைந்த வாழ்க்கை நிலைகளை கொண்டுஉள்ளன எனும் உண்மையை 1999 திரைக்கதைஆமோதிப்பது போன்று உள்ளது.

1999 திரைப்படம் ஆரம்பித்து முடியும் வரைநல்லவர்கள் யார்? கெட்டவர்கள் யார்? காலச்சூழ்நிலைகளினால் மாற்றப்படுபவர்கள் யார்? நண்பர்கள் யார்?விரோதிகள் யார்? எனத்தெழிவாக சொல்லப்பட்டுஇருந்தாலும் கோப்பி கடையில் கொலைகளைசெய்தவர்கள் யார்? தனது தம்பியாரின் இறப்புக்குகாரணமானவர்களை பழிக்கு பழி வாங்கத்துடித்தமரநாய் தான் என திரைப்படத்தை பார்படபவர்கள்ஊகித்து கொள்ள கூடியதாக மட்டுமே காட்சிகளும்வசனங்களும் அமைக்கப்பட்டு விளக்கமின்றிஇருந்ததாகவே தோன்றியது. அதனை திரைப்படத்தை பார்ப்பவர்களின் விளங்கிகொள்ளும் தன்மையற்ற இயலாமை என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது. மரநாய்தன்னை கொலை செய்வதற்கு குறிவைத்து தேடுகின்றான் எனத்தெரிந்திருந்தும்தன்னை இலகுவில் அடயாளம் காட்டிக்கொடுக்க கூடிய தனது நீல நிற வாகனத்தில்நண்பனுடன் அன்பு இரவு பகலாக சுற்றுவது இளைஞர்களின் சிந்தித்துமுடிவெடுக்கும் திராணிகளற்ற முட்டாள் தனங்களுக்கு ஒரு உதாரணமாக உள்ளது.கதாபாத்திரங்களால் பேசப்படும் தமிழ் வசனங்களை அப்பட்டமான ஆங்கிலமொழிபெயர்ப்பிற்கு மாற்ற முயன்று இருப்பதனால் ஆங்கிலத்தில் திரையில் மிகசிறிய எழுத்துக்களாக ஒருபுறத்தில் ஆரம்பித்து மறுபுறம் வரை தோன்றுவதால்அவற்றை வாசித்து விழங்குவதற்குள் காட்சிகள் வேகமாக மாறிவிடுவது போல்இருப்பது தமிழ் மொழி தெரியாதவர்களுக்கும் பார்ப்பவர்களுக்கும் ஒரு வேகதடையாக இருக்கின்றது. இரு காதல் பாடல்களை தவிர தேவையற்ற காட்சிகள்இத்திரைப்படத்தில் இல்லாமல் இருப்பது வரவேற்க தக்கது. பாடல் காட்சிகளும் கூடசந்தைப்படுத்தல் காரணமாக சேர்க்கப்பட்டு இருக்கலாம். ஓலி ஒளிப்பதிவுகள்படத்தொகுப்பு போன்றவற்றில் இருக்கும் சில தொழில் நுட்ப குறைபாடுகள்தவிர்க்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் ஆனாலும் கதை சொல்லப்பட்ட பாணியில் அவைமறக்கடிக்கப்பட்டுள்ளன. ஒட்டுமொத்தமாக கதாபாத்திரங்களை ஏற்று நடித்தவர்களுக்கும் மற்றும் இத்திரைப்படத்திற்கான அனைத்து பங்களிப்பாளர்களுக்கும்முக்கியமாக திரைப்படத்தை கொடுத்த லெனின் எம். சிவம் அவர்களுக்கும் எமதுபாராட்டுக்களை தெரிவிக்க 1999 திரையிடப்படும் திரையரங்குகளுக்கு அனைவரும்தவறாமல் தேடிச்சென்று படம் பார்த்து ஆதரவு கொடுத்து பாடம் படித்து வீடு திரும்பவேண்டும்.பார்வைகள்

தொடரும்.....................

உங்கள் கருத்துக்களுக்கு 416 230 1107

1999 Review by Manuel Jesudasan for Tamil Mirror

“Generation gap” – a very popular phrase in the Tamil community. It denotes an imaginary distance between parents and their children/elders and youth, culturally.

According to the Tamil youths unwillingness on the part of the parents to understand and accept the change in time and cultural environment that influence and impact the today’s youth causes the generation gap.

The elders on the other hand claim to have been brought up in the culture that embodies the norms that was elicited in the poem, “The Charge of the Light Brigade” by Alfred, Lord Tennyson:

“Forward, the Light Brigade!”
Was there a man dismay’d?
Not tho’the soldier knew
Someone had blunder’d:
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do and die:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

According to the elders therefore, disobedience on the part of the youth to the thinking and the dictates of theirs causes the generation gap.

Who is responsible for creating the Generation gap, the parents or the children or both?

The debate goes on for generations.

With the exodus in the 1990s of the Tamils from their homeland due to violence perpetrated against them and with the migration in large numbers in western countries, this generation gap further widened.

The realization of the devastating effect of letting the gap widen is brought out in the movie appropriately. 1999 exactly depicts the mentality of the youths who engage in violence in Canada; their heart hardened having witnessed killings of their kith and kin. In the movie, Kumar, as a child, witnessed his parents and siblings being killed by the IPKF in front of his eyes, and he manages to seek refuge in Canada with his little brother whom he loves dearly. He starts up a gang to protect his younger brother. The brothers’ entry into adulthood without guidance from the parents/elders is the outcome of their disastrous life.

On the other hand, Anpu, although did not have the love of his mother, yet nurtured by a loving father, joins Kumar’s gang and gets himself into the troubled world. Admission, finally, by the father that he is responsible for having driven his son away from him and away from the desirable world and into the troubled world is the ultimate message in the movie.

“I have alienated my son by failing to understand his emotional needs. My providing materialistic things did not help my son……..”

The theme is not an unknown one. The incidents highlighted in the movie still continue to torment the community. Yet the community fears to talk about it and thus far is unable to stop it.

Lenin, the director of the movie deserves praise for his courage in selecting a powerful story which needed to be highlighted at the time of confusion the Tamil community is forced to encounter in Canada. At the end of the movie my companion commented, “Won’t those involved in this movie be targeted by the gangs?” I replied, “This movie will soften their hearts and make them open their eyes.”

1999 deserves its accolades:

- an official selection of the Vancouver International Film Festival (VIFF)
- ranked as one of the top ten Canadian films at VIFF
- Toronto International Film Festival considers it to be one of the top 10 movies out of hundreds of movies produced in Canada in 2008
- Canadian Immigrant magazine ranked 1999 as one of the top 5 movies to watch at VIFF
- First Canadian Tamil movie to reach an international stage.

The characterization of each cast is excellent. Every actor in the movie performed its role to please the audience. It is true that, at times, there were indication of inexperience before the camera of some of the casts. That too brought out the innocence in the youths. The veteran actors, K.S. Balachandran and A. Ketheeswaran were exceptional.

The uniqueness of the movie lies in the fact that there are only two female casts, the restaurant waitress and the young girl over whom Anpu and Akilan are infatuated. Many, however, expressed that the young girl need not have been given a face by the two duet songs, but, rather should have been allowed to the imagination of the audience as to her beauty and charisma just like Maranaai, who is aptly left to the audience to imagine as a ruthless and a hardcore gangster who had lead many murders of Tamil youths. The art of telling a decade long story with the gruesome incidents happening within two days without any flaws is exciting. The pace in which the movie proceeded captivated the audience. I must, however, point out what was observed by my friend, “My main objection is that the film is run by narratives throughout. Usually narrative is used exceptionally in a film but here it is used extensively and defeats the purpose of a visual art.”

The crew has also done its best technologically although lacking slightly in the standard expected of an international film. The blame, however, cannot be attributed as the dearth of talents of the crew, but to the meager finance put into producing the movie.

I had the pleasure of watching the premiere showing of 1999, and I take this opportunity to commend the M.C at the premiere showing. Ms. Suhanya Ketheeswaran was very impressive. Her command of both languages, Tamil and English was excellent. The choice of words, the diction and the presentation were befitting and pleasing. Happy to see hidden talents among out youth finally come public.

Best Gains- must have the Losses’ test-
To constitute them-Gains
- Emily Dickson

It is heartwarming that the sun is finally rising in the horizon of the Tamil Film industry in Canada. Congratulations to the director, producers and the casts and the crew of 1999.

I would like to urge the community to support this movie to encourage the young talents and to promote the Canadian Tamil film industry.

InnerOli: Move People with Your Big Dream

www.innerOli.com

“Dream no small dreams for they have no power to move the hearts of men.” - Goethe
What’s your dream? Perhaps it is to raise awareness about a particular issue or affect change in a defined community. Move people with your big dream. Don’t settle for anything less.
A dream that has moved me recently is that of a young filmmaker named Lenin M. Sivam. Lenin’s dream is to create a vibrant film industry in Toronto. He wants a platform for aspiring artists to showcase their talent and tell the stories that matter to the many communities that make up this vibrant city. Great films transcend language, culture and time and Lenin’s critically acclaimed film, 1999, is no exception. Made on a shoestring budget and driven by the shared commitment of its volunteer cast and crew to tell a remarkable story, the movie is an eye-opening and provocative depiction of the immigrant experiences of three young Tamil men growing up in Toronto in the late 1990s. Lenin’s film has already moved the hearts of hundreds of movie-goers in Toronto and Vancouver. It was noted as the “future of Canadian filmmaking” and voted as one of the Top 10 Most Popular Canadian Films at the Vancouver International Film Festival. Lenin is himself a refugee who moved to Toronto from war-torn Sri Lanka. He put himself through school, got a university education and used his own money to chase a dream while raising a young family. With no lengthy experience or formal education in filmmaking, he is already being recognized at major festivals. Learn more about his film at http://www.1999movie.com/ and contact me to learn how you can help Lenin make his dream a reality.

This entry was posted on Tuesday, November 17th, 2009 at 3:50 am and is filed under Daily Reflection, Inspirations, Oli Notes. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

Neethan Shan: A Tamil Canadian’s Appeal to fellow Tamil Canadians

Dear fellow Tamil Canadians:

I had the opportunity to watch the movie 1999 at Woodside Cinema today. The impact of the movie was so intense that I wanted to share my thoughts immediately with you, my fellow Tamil Canadians. My primary and sole purpose of going there today was to support the young Tamil Canadian artists who had worked hard on this project. But when I finished watching the movie, I couldn’t help but feel so overwhelmed with pride that finally we, Tamil Canadians, have finally made it. I could confidently say that 1999 is a milestone in the growth of Tamil cinema in Canada: the milestone we have been eagerly waiting for, for a while. After many attempts, our community has produced a pioneering masterpiece that will definitely hold a special place in the history of Tamil cinema in Canada.

The acting of the stars was natural. The storyline was real without exaggeration. The screenplay and direction were amazing and creative. The cinematography was excellent. I can go on and on with the praises for the team. Overall, the talents of our community came to the fullest potential in this movie. But it was not just the talents that made me come out of the theatre blown away. There was something more. It was the message. The message(s) in the movie was so powerful that it had the potential to change one’s life. As someone who works with youth and parents on many issues on a daily basis, I can strongly vouch that the message in this movie, illustrated in a very powerful yet subtle manner, is something every youth and parent in our community need to be exposed to. The 1999 team had worked really hard to produce this pioneering work and it is crucial for every one of us to set aside two hours of our time to go watch the movie at Woodside cinema. It helps us as much as it helps the team.

Even if you are not into movies, there is yet another reason, one that might be the most important one. We all realize that our community continues to struggle in communicating our plight effectively to others and on some instances, to our own people. We will surely need cinema as a medium to take our messages to the world. Our struggles will need to come to life through cinema, as cinema is and will continue to be the most powerful medium to shape public opinion. Through cinema, our histories need to be told to many generations to come. Therefore, we will definitely need to build a strong team within our community to make that happen. Lenin and the team involved in this project have the potential as well as the drive to take us there and make it happen! Let us support their growth now so that they can contribute to our community’s growth tomorrow.

Thanks,
Neethan Shanmugarajah
A Fellow Tamil Canadian

http://www.facebook.com/neethan.shan
http://www.yrdsb.edu.on.ca/page.cfm?id=T00000003&t=9

1999 opened yesterday for a disappointing showing ...

Hi,

I am sure you’ve heard about the local Tamil movie "1999" that has been getting a lot of press both in the community and outside. It was selected to open the 2009 Vancouver International Film Festival (VIFF) and voted as one of the top 10 Canadian movies at the festival. Eye-opening and moving, the movie describes the immigrant experience through the eyes of three young Tamil men in the late 90s. Made with a shoestring budget and the sweat of volunteer cast and crew, the movie tells us about the challenges and opportunities immigrants face. VIFF calls it the future of Canadian film making.

The movie was opened with a series of special screenings yesterday in Toronto. I am disappointed to note that 1999 opened with a very dismal turnout. Both shows last night were virtually empty. If the trend continues today and tomorrow, we will have no choice but to pull the movie out. We planned these special screenings as a response to the numerous requests we had received from our fans in the first place. Despite a high profile opening at the VIFF, a successful premiere in Toronto, outstanding media coverage, excellent support from the business community and very positive feedback from the viewers, the movie hit a huge stumbling block at these screenings. This came as a shock to everyone who worked very hard to complete this movie. I think it is a problem that we need to solve. And we can solve it with your support. May be the expectation for local independent movies are set so low that people do not even bother. This is the sad reality our local film makers face. I think we need to change this reality. You can help by watching the movie, getting your families and friends out to watch the movie and by talking about this movie. The tickets are very affordable at $10. There are shows at 7:30 p.m. and 10 p.m. tonight and tomorrow at the Woodside Cinemas (1571 Sandhurst Circle, Scarborough).

It is with the support and encouragement of people like you that we can one day build a vibrant film industry and an art community in Toronto, which will serve as a powerful voice for the entire community. Film is a richly complex, far-reaching art form with the power to promote awareness, affect change and, most importantly, get people to critically think about issues. Great films transcend language, culture, time and ideologies.

If you support this movie, more artists will come forward to tell more of our unique stories. The stories that have gone untold for a long time. And this may pave the way to the creation of our own film industry. Now that is worth supporting. Thank you for forwarding this note to your circle of family and friends urging them to support 1999.

Yours truly,

Lenin M. Sivam
Director of 1999

1999 Toronto Premier Feedback

Please leave your feedback about 1999 here.